Florence Nightingale: Sang Widadari Nu Mawa Lampu

Florence Nightingale téh saurang mojang ti kulawarga beunghar anu miboga impian béda ti babaturanana. Ti leuleutik, manéhna teu resep pésta atawa baju méwah, tapi hayang pisan ngabantu jalma-jalma gering jeung sangsasar. Sanajan kolotna ngalarang kusabab pagawéan perawat dianggap kotor jeung teu terhormat dina jaman éta, Florence teu nyerah. Manéhna tungtungna diijinkeun diajar di hiji rumah sakit di Jerman, di mana manéhna loba diajar ngeunaan pentingna karesihan jeung cara rawat pasén kalawan hadé. Nalika perang gedé lumangsung di Krimea, loba tentara anu tatu jeung sakarat di rumah sakit anu kotor pisan. Florence, kalawan kawanina, indit ka ditu jeung 38 perawat séjén. Manéhna digawé beurang peuting, ngabersihan imah sakit anu pikasieuneun éta, jeung rawat para tentara kalawan pinuh kanyaah. Kusabab manéhna sok mawa lampu nalika mariksa pasén dina peuting, para tentara nyebut manéhna “ Sang Widadari Nu Mawa Lampu “. Ku lantaran gawé sosonna, imah sakit jadi beresih, loba tentara cageur, jeung Florence hasil ngarobah cara dunya némpo pagawéan juru rawat jadi profési anu mulya. Manéhna malah ngadegkeun sakola parawat kahijina di London.